يهوديان مانند اعراب و آشوريان از نژاد سامى « 1 » و جزء عبرانيان و منتسبين به حضرت ابراهيم ( ع ) هستند . عظمت حضرت ابراهيم سبب آن شده است كه يهوديان و مسيحيان و ديگر امت‌ها هر كدام او را از خود بدانند ، امّا قرآن در برابر همهء اين ادعاها مشخصهء برجسته و ممتاز ابراهيم را « منادى توحيد و تسليم در برابر خدا بودن » معرفى مىكند . « 2 » حضرت ابراهيم ( ع ) حدود دو هزار و ششصد سال پيش از هجرت ( 2000 ق . م ) در شهر اور ( در شرقِ بابِل ) متولد شد و سپس در هفتاد و پنج سالگى به همراه همسرش ساره و عده‌اى ديگر به كنعان كوچ كرد . در سن كهولت [ بالاى نود سالگى ] خداوند دو فرزند پسر به او عطا فرمود . ابتدا از هاجر صاحب اسماعيل شد و چند سال بعد ساره نيز اسحاق را به دنيا آورد . اسحاق داراى دو فرزند دوقلو شد كه نام يكى را عيسو ( پُر مو ) گذاشتند ، چون در به دو تولد بدنش داراى موهاى زياد بود و ديگرى را يعقوب ( تعقيب كننده ) ناميدند زيرا در تعقيب و پشت سر فرزند قبلى متولد شده بود .

--> ( 1 ) . سامى يكى از اقوامى هستند كه نسل آنها به فرزند نوح « سام » منتهىمىشود . ( 2 ) . ما كان ابراهيم يهودياً و لا نصرانياً و لكن حنيفاً مسلماً و ما كان من المشركين ( آل عمران : 67 ) .